dalı.

lisedeydi. söz verdiler. ilerde evden ayrılıp beraber yaşayacaklardı. iki can arkadaş. en samimi. biri ailesiyle beraber amerika ya gitti. iki can arkadaş. en samimiydi. bitti.

güzeldi. geçmiş zaman bir misafirlikte babasının arkadaşı demişti ki: ne güzel gözlerin var kız senin öyle. sadece baktı. hadi canım diyerek. adam kız insan bi teşekkür eder iltifat ettik dedi. bir kenara yazdı. iltifat edilince teşekkür edilecekti.

insanlar ben varken bana bakıyorlar. o da varken ona bakıyorlar. demek ki o benden güzel. tabi canım olabilir. bu kabul edilebilir. ama niye o kısa tişört giyiyor da ben giymiyorum. niye dar pantolon giyiyor da ben giymiyorum. kızım bana kalsa giy de baban ne der sonra diyor annesi. demek ki bir babanın on altı yaşında bir genç kızın hayatındaki yeri ona kısa tişört ve dar pantolon giydirmemekti.

büyüdü. ama akıllanmadı. bir gece bitmemiş bir yazlık evin çatısında sabaha kadar ağladığında belki de hayatının en asi gecesiydi. kuşlarla beraber sabahladı. ve eğer kanatları olsaydı uçacaktı. bir kenara şunları yazdı: kuşlar ölürler anne. kuşlar kafese konurlarsa ölürler. şimdilik kanatları yoktu ama elbet bir gün uçmayı öğrenecekti.

sevgisizlik üzerineydi yazdıkları. yakınmaları da bundandı hep. bir gün buldular yazdıklarını. sanki ruhu çıplak kalmıştı üşüyordu. delisin sen normal değilsin akıllı bir insan bunları yazmaz dediler. belki de haklıdırlar dedi. toparladı hayatnını bir zarfa doldurdu ve bir psikoloğa gönderdi.

mürekkep şişesi kılıklı bir adamdı psikolog. yazdıklarını okumuş ve onu çağırmıştı. neden ölümü ve intiharı bu kadar çok düşünüyorsun diye sordu. bunun nedenini ben değil sen bileceksin dedi içinden. herkes hayatında en az bir kez intiharı düşünür. benimkisi de bu dedi. ben hiç düşünmedim dedi psikolog mürekkep şişesi kapağı kafasını bir o yana bir bu yana sallarken.
hiç kötü not almadın mı hiç sınıfta kalmadın mı hiç dayak yemedin mi hiç terkedilmedin mi hiç kimsen ölmedi mi senin dünyanın sonu hiç gelmedi mi. susmuştu.

şu anda kalkıp şu camdan atlasam ne eğlenirdi psikolog. belki de mesleği bırakırdı ne hiç olmazsa bir işe yarardı intiharı. yapmadı tabii ki. çok sonra böyle birfilm seyredecekti. hastası seans sırasında camdan atlayan bir psikologla ilgili. pişman olacaktı o gün.

atlasaydı onu da film yapacaklardı.

kuşlar yine hayatına kondular. özgürlüklerinden çok korkularını anlatıyorlardı. çünkü özgür olmak hiçbirşeydi eğer ölüysen. gökyüzünde savaş uçağı istemiyorlardı onlar. hemen vasiyetini yazdı bir kenara.

ben kimyasal silahlarla öldükten sonra
gökyüzündeki payımı
kuşlara bırakıyorım
kanatlarında bomba değil
sevgi taşıdıkları için.